Stevige etappe met een relaxte afsluiter

Na een gebroken nacht op het matras in Carrapateira werden we wakker en vlogen we eigenlijk direct richting het ontbijt. Daar zaten we gezellig als een stel backpackers naast elkaar aan een lange tafel. Het ontbijt was top geregeld. Een vers broodje, een stukje cake, vers fruit, een eitje…gewoon heerlijk. Daarna snel de tassen ingepakt en nog wat water ingeslagen bij het kleine winkeltje van het pension. Vervolgens liepen we richting het centrum van Carrapateira om nog wat verse broodjes, een muffin en natuurlijk een typisch Portugees gebakje te halen: een pastel de nata. Niet veel later begonnen we aan onze etappe richting Vila do Bispo. De route startte vrij rustig, met een klein klimmetje en een mooi stuk langs het strand. Maar al snel begon het echte werk. De paden liepen stevig omhoog en we mochten meteen flink aan de bak. De eerste klim dachten we nog, prima te doen. Maar toen het zich nog een paar keer herhaalde, begon de verzuring toch flink in de benen te komen. Op een gegeven moment was Ben er wel even klaar mee. Gelukkig werd het terrein na een uur of twee een stuk vlakker. Vanaf dat moment konden we echt tempo maken. We hebben zeker twee uur stevig doorgestapt, bijna zonder te stoppen. Onze lunch aten we zelfs wandelend op, gewoon om lekker door te kunnen blijven wandelen en nog een lange middag in Vila do Bispo te hebben. Om 13.15 uur waren we al bij ons hotel. Bij aankomst werden we ontvangen door een niet al te vrolijke dame achter de balie. We waren te vroeg en de kamer was officieel nog niet klaar. Maar toevallig liep de schoonmaakster langs en met een paar woorden Portugees kwamen we erachter dat de kamer tóch al beschikbaar was. “You are lucky,” kregen we nog te horen. Nou, dat vonden wij helemaal prima. Eenmaal boven waren we direct tevreden. Dit verblijf voelde meteen een stuk beter aan. Een fijne douche, een klein patiootje buiten en gewoon een frisse, gezellige kamer. Eerst maar eens kleding uitwassen, zelf douchen en weer helemaal opfrissen na de wandeling. Later zijn we het dorpje ingelopen en kwamen we, op aanraden van ChatGPT, terecht bij een gezellig surfachtig tentje met een relaxte backpackerssfeer. Jonge gasten achter de bar, losse sfeer, goede muziek. Precies zo’n plek waar je na een wandeldag wilt eindigen. We aten heerlijke hamburgers met verse friet, dronken een paar biertjes en sloten af met goede koffie en natuurlijk nog een ijsje toe. Daarna rustig teruggewandeld naar het hotel, nog even wat tv gekeken en op tijd richting bed. Want morgen wacht weer een flinke etappe van zo’n twintig kilometer richting Sagres, waar we ook gaan overnachten. Dus, genoeg om naar uit te kijken. Morgen weer een nieuw verhaal. Ciao ciao!