Even “pas op de plaats” in Carrapateira

Vandaag dan onze rustdag. Het was wel héél lekker om vandaag even niets te hoeven. Geen rugzak om, geen zand in de schoenen en vooral geen twintig kilometer voor de boeg. Al moet gezegd worden dat uitslapen ook weer relatief was. De bedden van ons appartement hebben hun beste tijd wel gehad en daarnaast hield Ben, Bernadette de hele nacht wakker met het ‘zagen van bomen’. Dus echt uitgerust wakker werden we niet helemaal, maar dat maakte voor vandaag niet zoveel uit. We hebben het rustig aan gedaan. Na een relaxed ontbijt en chillen in de tuin van het pension, besloten we eerst de omgeving te verkennen. We raakten tussendoor ook nog even aan de praat met een medewerker van het pension, die enthousiast een restaurantje aan zee aanbeval voor de lunch. Dat advies namen we natuurlijk graag aan. Rond een uur of twaalf trokken we onze wandelschoenen alsnog aan, dit keer zonder prestatiedruk, voor een wandeling van ongeveer een half uurtje richting de kust. Daar werden we beloond met een prachtig uitzicht over zee én een heerlijke lunch. Ben koos opnieuw voor octopus (begint inmiddels een patroon te worden), Bernadette ging voor witvis met gebakken banaan, friet en rijst. Klinkt misschien als een bijzondere combinatie, maar het smaakte echt goed. Daarbij hadden we ook gelijk genoeg gegeten voor de rest van de dag. De middag stond volledig in het teken van ontspannen. We hebben bij het pension lekker in de zon gezeten, gekletst met wat medereizigers, muziek geluisterd en nog een puzzeltje gedaan. Gewoon even helemaal niks moeten. En dat beviel eigenlijk verrassend goed. Later op de avond liepen we nog even naar het centrum voor een verse muntthee met honing, iets wat hier in Portugal blijkbaar niet zo’n gebruikelijk drankje is, maar hier wel te krijgen was. En natuurlijk kon een ijsje als afsluiter niet ontbreken. Vandaag dus iets minder avontuur, iets minder foto’s en iets minder spectaculaire verhalen dan normaal maar wel een heel relaxte dag. Morgen gaan we er weer vol tegenaan met een nieuwe etappe van zo’n twintig kilometer plus weer een nieuwe accomodatie met nieuwe kansen op een fijn bed. ;-) Welterusten en tot morgen!