Kliffen, koude voeten en een kleurrijk pension

Vanochtend ging om zeven uur de wekker. Eerst de koffers weer ingepakt, want dit was alweer onze laatste nacht in Aljezur. Vandaag zouden we doorreizen naar Carrapateira, waar ook onze volgende wandeling zou eindigen. Na het ontbijt werden we om negen uur opgehaald door de taxi die ons naar het startpunt van de route bracht, bij Arrifana. Alles verliep weer perfect. Voor vandaag hadden we de keuze tussen de landelijke route of de kustroute richting Carrapateira. Wij kozen natuurlijk voor de kustroute, al zat daar wel een kleine uitdaging aan vast: je moest rekening houden met het getij. Bij hoog water kun je sommige stukken namelijk simpelweg niet passeren, omdat je letterlijk langs het strand en onder de kliffen loopt. Vanaf het startpunt begon het direct weer met een stevige klim omhoog. Daarna daalden we af richting de kust, waar we even moesten zoeken hoe we bij de kustroute moesten komen. De landelijke route stond overal duidelijk aangegeven, maar de kustroute niet. Daardoor maakten we eerst nog een klimmetje voor niets, omdat we per ongeluk de verkeerde route volgden. Toen we dat doorhadden, zijn we weer teruggelopen om alsnog de kustroute op te pakken. Maar dat bleek het méér dan waard. Het eerste stuk langs de kust was echt spectaculair. We liepen over het strand, vervolgens over enorme rotsblokken en grote keien, daarna weer een stuk strand. Alles met de ruige oceaan naast ons en gigantische kliffen boven ons. Het voelde echt alsof we midden in een natuurdocumentaire liepen. Na ongeveer een uur wandelen kwamen we bij een grote inham uit. Daar besloten we toch maar omhoog te klimmen richting de kliffen. Je kunt namelijk niet overal zomaar omhoog vanaf het strand en het water begon ondertussen toch wat dichterbij te komen. Dus maakten we een flinke klim vanaf de kust helemaal omhoog de berg op. Een uitdaging, zeker nadat we daarvoor al behoorlijk wat hadden geklauterd. Eenmaal boven bleek de route ineens ver het binnenland in te gaan. En dat betekende opnieuw een lang stuk klimmen. Het leek af en toe geen einde te hebben. Gelukkig werden de paden daarna weer wat vriendelijker. Mooie zandpaden, maar gelukkig geen diep los zand zoals we eerder deze week soms hadden. Op een gegeven moment liep het pad zelfs weer helemaal naar een strand toe. Daar hoefden we niet lang te denken: schoenen en sokken uit en heerlijk met blote voeten door het zand lopen. Na dagen wandelen op wandelschoenen was dat echt genieten. Even later moesten we een water oversteek maken. Het was een soort uitmonding van de zee die we door moesten om verder te kunnen met de route. Dus broekspijpen omhoog, schoenen en sokken op de rug en het ijskoude water in. Het water kwam tot net boven onze knieën en vooral de temperatuur zorgde ervoor dat we flink doorstapten. Aan de overkant eerst even de voeten laten opdrogen, schoenen en sokken weer aan en daarna begonnen we aan het laatste deel van de wandeling. Nog een stukje over de heuvels en vervolgens weer zandpaden die uiteindelijk uitkwamen bij ons pension in Carrapateira, Pensao das Dunas. Een ontzettend kleurrijke plek, wat je ook terug kunt zien op de foto’s. Bij aankomst werden we meteen begroet met: “Je mag gewoon Nederlands praten hoor.” Bleken de eigenaren gewoon Nederlands te zijn. Dat maakte het allemaal meteen lekker makkelijk. We hebben hier een fijn appartementje op de begane grond met bed, douche, keukentje en een bankje. Daarnaast is er een gezamenlijke ruimte en buiten zijn er allerlei gezellige zitjes. Een fijne plek om even bij te komen van alle wandelingen. Morgen staat er voorlopig een rustdag op de planning. Misschien doen we nog een kleine wandeling, maar eerst vooral even bijkomen. ’s Avonds zijn we nog gaan eten in een van de drie restaurantjes die Carrapateira rijk is. Het is echt een heel klein dorpje. We kozen allebei voor een tonijnsteak, echter deze was uitverkocht. Ben ging daarom voor de octopus en Bernadette voor een steak, goed te eten! We sloten daarmee opnieuw een prachtige en intensieve wandeldag af.