Zandpaden, surfstranden en de lekkerste tonijn ooit

De wekker ging vanochtend om 07.00 uur. Inmiddels begint het ochtendritueel aardig routine te worden: wakker worden, spullen verzamelen, wandelschoenen aan en weer op pad. Alleen vandaag begon nét iets luxer dan de afgelopen dagen. Voor het eerst kregen we namelijk table service bij het ontbijt. Geen haastig buffet of zelf smeren, maar gewoon lekker aan tafel bediend worden. Een heerlijke start van de dag. Niet veel later begonnen we aan wandeling nummer zes: van Aljezur naar Arrifana. En zoals wel vaker hier in Portugal, begon de route direct met een stevige klim. Hartslag meteen richting de 180 en de kuiten direct aan het werk. Eenmaal boven werden we beloond met een prachtig uitzicht. Dat maakt het afzien toch altijd weer goed. Na het eerste mooie stuk kwamen we terecht op een lange asfaltweg. Niet per se het meest mooie deel van de route. Auto’s scheerden soms behoorlijk dichtbij langs ons heen en we waren blij toen we dat stuk achter ons konden laten. Gelukkig leidde die weg uiteindelijk richting de kust en vanaf daar werd het landschap weer precies zoals we ons de Algarve hadden voorgesteld. We liepen door een prachtige villawijk waarbij we het best zagen zitten hier een keer een vakantie door te brengen. Daarna liepen we via een klein duinpad richting Praia da Amoreira. Daar lag een prachtig strand met surfers in de golven en een gezellige strandtent met uitzicht over zee. Alleen… die strandtent ging pas om half één open en wij stonden daar om half twaalf. Een uur wachten vonden we nét iets te enthousiast, dus besloten we toch maar verder te wandelen. De route bracht ons vervolgens langs nog zo’n typisch pittoresk kustdorpje: kleurrijke huisjes tegen de heuvels, mooie baaitjes en overal uitzicht op de oceaan. Ook daar zagen we genoeg leuke plekjes om te eten, maar met de gedachte dat we misschien wat eerder bij onze eindbestemming zouden zijn, besloten we toch door te lopen. En toen begon het weer: zand. Heel veel zand. Lange zandpaden waarbij je voeten telkens net een stukje wegzakken. Heerlijk voor de kuiten natuurlijk. Het uitzicht was wel weer erg mooi, mooie kust, rustige wandelpaden, indrukwekkende natuur en veel minder drukte dan tijdens de eerdere etappes. Onderweg kwamen we regelmatig dezelfde wandelaars tegen, waaronder ook onze inmiddels vaste Nederlandse mede reizigers uit Nijmegen. Altijd gezellig om elkaar onderweg weer even tegen te komen. Bij aankomst in Arrifana ploften we neer bij restaurant CAL Arrifana. En dat bleek een hele goede keus! Ben bestelde een gegrilde tonijnsteak, het was oprecht lekkerste tonijn die hij ooit gegeten had. Zo goed zelfs dat hij de chef complimenten is gaan geven. Daarbij een paar lekkere biertjes en frietjes, terwijl Bernadette genoot van een heerlijke frisse salade. Echt zo’n moment waar je tijdens een wandeltocht enorm naar uitkijkt. Na het eten wachtten we samen met onze Nijmeegse wandelvrienden op de taxi, die iets na vieren arriveerde. Eerst werden zij afgezet en daarna reden wij door naar ons appartement. Daar hebben we nog even boodschappen gedaan voor morgen als ook voor het avondeten. We probeerden een vers bereide Portugese soep (Sopa de legumes) maar die smaakte helaas vooral naar warm zoutloos water. Niet helemaal ons succesnummer van de dag dus. Verder nog wat broodjes en snacks gehaald voor morgen, want dan staat er een flinke etappe op de planning: 21 kilometer en volgens velen één van de zwaarste etappes van de route. Maar goed… verder vinden we elkaar nog steeds aardig. Ook na alle kilometers, zandpaden en klimmetjes, dus dat houden we vast! Morgen weer vroeg op pad. Tot dan!