Mul zand, een dollemansrit en gamba-gevechten

Onze derde wandeldag begon vroeg. Rond zeven uur werden we wakker, kleedden we ons aan en liepen we richting het ontbijt van onze accommodatie. Om half acht stonden we netjes voor de deur… om er vervolgens achter te komen dat het ontbijt pas om acht uur begon. Dus brachten we eerst nog een half uurtje door met een beetje rondhangen en wakker worden. Toen het ontbijt begon, bleek de ontbijtruimte ongeveer geschikt voor tien mensen, terwijl er zeker twintig gasten tegelijk naar binnen wilden. Het was dus gezellig krap. Het ontbijt zelf maakte helaas ook weinig goed: uitgedroogd brood, karige hoeveelheden en een sfeer die niet bepaald warm te noemen was. De vrouw die het ontbijt verzorgde kwam binnen met de vraag: “What is your room number?” gevolgd door: “It’s self-service here.” Daarna werd er eigenlijk niets meer gezegd. Niet echt het meest gastvrije begin van de dag dus. Na het ontbijt werden we met een taxi teruggebracht naar het startpunt in Almograve. Dat ritje was op zichzelf al een avontuur. De chauffeuse scheurde flink door over de weggetjes door heuvels en bochten, terwijl wij stevig met gordels vast zaten. Tegenliggers, regen onderweg… ze leek vooral haast te hebben. We waren dan ook blij toen we veilig in Almograve uitstapten. Daar begon de wandeling van vandaag: ruim 21 kilometer. Een flinke etappe. In het begin was het meteen zwaar door het vele mulle zand. Later liepen we ook een stuk door het binnenland en door bosachtig gebied, wat weer een heel ander uitzicht gaf dan de kustpaden van de afgelopen dagen en ook makkelijker liep. Onderweg lunchten we in Cavaleiro bij een klein tentje waar een enorme man onze tosti’s kwam brengen. Wij gingen voor een simpele ham-kaas tosti, maar het vet droop letterlijk langs onze vingers. We keken elkaar aan en dachten stiekem allebei hetzelfde: we snapten wel waarom die man zo groot was geworden. Maar eerlijk is eerlijk: met een cola erbij smaakte het prima. De wandeling zelf bleef prachtig. Onderweg kwamen we lieve geitjes tegen en later ook twee ontzettend schattige hondjes. Tenminste… dat dachten we eerst. Ben wilde even dichterbij komen, maar werd bijna in zijn kuiten gebeten. Gelukkig liep het goed af, maar het leverde wel een hilarisch filmpje op en weer een mooi verhaal voor later. De laatste kilometers waren opnieuw pittig. Vermoeide benen, veel zand en het gevoel dat de eindbestemming steeds nét iets verder lag dan gedacht. Maar uiteindelijk hebben we ook deze etappe weer gehaald. Morgen staat er een wandeling van 18 kilometer op het programma. Iets korter, maar volgens de verhalen technisch moeilijker, met meer klimwerk. We gaan het meemaken. ’s Avonds besloten we terug te gaan naar hetzelfde restaurant als gisteren, omdat dat zo goed bevallen was. Ben koos dit keer voor garnalen en Bernadette voor gamba’s. Dat bleek vooral een praktische uitdaging: de helft van het diner waren we bezig met het pellen van de beesten, de andere helft met het daadwerkelijk opeten ervan. Maar lekker was het zeker! Na het eten wandelden we terug naar onze accommodatie en lagen we rond half elf weer in bed, klaar om morgen fris aan een nieuwe etappe te beginnen. Morgen lopen we richting Odeceixe, waar onze bagage naartoe wordt gebracht en waar een nieuwe accommodatie op ons wacht. En eerlijk gezegd zijn we daar nu al benieuwd naar, want het schijnt een hele mooie plek te zijn!