Zand, klimmen en 30.000 stappen later

We stonden vanochtend rond een uur of acht op en begonnen de dag rustig met een ontbijt in de ontbijtruimte van ons hotel. Het ontbijt was goed verzorgd, maar vooral het verse fruit viel weer enorm in de smaak. De ananas en meloen hier zijn echt heerlijk zoet daar kunnen we voorlopig nog geen genoeg van krijgen. Na het ontbijt werden we opgehaald door een taxi, die al voor de deur stond toen wij naar buiten liepen. Toevallig stapte er ook nog een ander Nederlands stel in dat, net als wij, vandaag de eerste etappe van de Fisherman’s Trail ging lopen. Tijdens de rit naar Porto Covo hebben we gezellig wat gekletst. Eenmaal aangekomen begonnen we aan onze eerste officiële wandeldag. En die liet er meteen geen gras over groeien. Vanaf het begin gingen we continu omhoog en omlaag door kleine dalletjes, over stroompjes en langs ruige paden. Best pittig dus. Na een uur of twee werd het zware klimmen iets minder, maar daarvoor kregen we iets anders terug: eindeloos wandelen door los zand. Het voelde soms alsof we alleen maar aan het ploeteren waren. Vandaag stond er in totaal 19,5 kilometer op de planning, maar eerlijk gezegd voelde het als veel meer. Bernadette liep meestal voorop en wachtte af en toe even op Ben die had het toch wat zwaarder onderweg. Je merkt toch dat hij richting de vijftig gaat… grapje natuurlijk. Los van het ploeteren waren de uitzichten echt fenomenaal en wat een lange kustlijn heeft Portugal! Rond kwart over vier kwamen we uiteindelijk weer aan in Vila Nova de Milfontes. We waren om tien uur vertrokken en hebben onderweg eigenlijk nauwelijks lange pauzes genomen, dus we zijn echt uren bezig geweest. Uiteindelijk tikten we vandaag ruim 30.000 stappen aan. Terug in het dorp zijn we eerst nog even neergestreken bij ons inmiddels bekende strandtentje voor een drankje. Daarbij probeerden we Portugese kroketten… en laten we zeggen dat die niet helemaal voor herhaling vatbaar waren. Maar ja, weggooien vonden we ook zonde. Daarna zijn we teruggegaan naar onze kamer om lekker te douchen en even bij te komen. ’s Avonds zijn we nog gaan eten bij een lokaal pizzeriaatje met ontzettend vriendelijke bediening. Voor samen ongeveer 35 euro gegeten daar hoor je ons natuurlijk niet over klagen. Na het eten waren we allebei nog steeds behoorlijk moe, dus besloten we vroeg ons bed in te duiken. Ondanks de vermoeidheid kijken we alweer uit naar morgen. Gelukkig schijnt de etappe van morgen iets minder zwaar te zijn dan vandaag. Deze route staat namelijk bekend als één van de drie zwaarste etappes van de hele Fisherman’s Trail, dus dat stelt ons ergens ook wel gerust. Voor nu: vroeg slapen en morgen weer fris op pad.